Ραγίζει καρδιές ο Πάρης Σκαρτσολιάς: «Τα όργανά του έσβηναν ένα ένα, έφυγε ξαφνικά στον ύπνο του»
Ο ηθοποιός Πάρης Σκαρτσολιάς, μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε στο περιοδικό ΕΓΩ.
Στο περιοδικό ΕΓΩ και τον Ανδρέα Θεοδώρου έδωσε συνέντευξη ο Πάρης Σκαρτσολιάς. Ο ηθοποιός μίλησε, μεταξύ άλλων, και για την απώλεια του πατέρα του.
Πριν λίγο καιρό έχασες τον μπαμπά σου; Πώς το διαχειρίστηκες όλο αυτό;
Ήταν νέος άνθρωπος, είχε μια χρόνια ασθένεια που εκ των υστέρων μάθαμε ότι θα τον σκότωνε. Ξέραμε ότι ήταν δύσκολη κατάσταση, αλλά ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε τόσο τη ζωή και ό,τι και αν περνούσε σωματικά, θα πήγαινε για τσίπουρα και θα έλεγε «έλα να πιούμε σε μένα που θα ζήσω άλλα 20 χρόνια».
Ήθελε να πηγαίνει σινεμά, διακοπές, παράλληλα με όλα τα φρικτά που του συνέβαιναν. Οπότε δεν σού δίνει την ευκαιρία να απελπιστείς, σου έδινε το αντίθετο. Τελικά έφυγε από κάτι άσχετο, από ένα τροχαίο.
Πώς έγινε;
Ήταν ένα σοβαρό τροχαίο στο οποίο δεν έπαθε κανείς τίποτα, μόνο κάτι μελανιές. Πήγε λοιπόν, ο πατέρας μου στο νοσοκομείο, οι εξετάσεις του βγήκαν καθαρές, αλλά έμεινε προληπτικά.
Από το τρακάρισμα ο οργανισμός του είχε πάθει σοκ, όπως συμβαίνει σε πολλούς. Ένα βράδυ κοιμήθηκε και παρότι την επόμενη μέρα ή τη μεθεπόμενη θα έβγαινε, από το σοκ και τις χημειοθεραπείες, άρχισαν ένα ένα τα όργανα να σβήνουν.
Έφυγε στον ύπνο του και με τη σκέψη ότι αύριο θα έβγαινε από το νοσοκομείο. Είχε καρκίνο, έκανε χημειοθεραπείες που τον διέλυαν, είχε το τρακάρισμα και παρόλα αυτά οι τελευταίες κουβέντες του ήταν να βγει και να συνεχίσει τις διακοπές του. Δεν έπαιρνε χαμπάρι, ήταν θηρίο. Αυτό είναι ευλογία, πάσα από τον Θεό.
Ήταν μια πολύ δύσκολη κατάσταση..
Δεν είχα προετοιμαστεί γιατί δεν ήταν να συμβεί. Δεν είχα «γιατί» και αυτό είναι σημαντικό. Θέλοντας και μη το θέατρο λειτούργησε θεραπευτικά μετά τον θάνατο του πατέρα μου.
Πάρης Σκαρτσολιάς: Το πιο μεγάλο χαστούκι της ζωής ήταν ο θάνατος του πατέρα μου, είναι πληγή που δεν κλείνει
Πάρης Σκαρτσολιάς: Το πιο μεγάλο χαστούκι της ζωής ήταν ο θάνατος του πατέρα μου, είναι πληγή που δεν κλείνει
Πάρης Σκαρτσολιάς: Το πιο μεγάλο χαστούκι της ζωής ήταν ο θάνατος του πατέρα μου, είναι πληγή που δεν κλείνει
Ο πατέρας μου ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, είχαμε πολύ δεμένη σχέση, δήλωσε ο ηθοποιός
Πάρης Σκαρτσολιάς: Το πιο μεγάλο χαστούκι της ζωής ήταν ο θάνατος του πατέρα μου, είναι πληγή που δεν κλείνει
Ως το πιο μεγάλο «χαστούκι» της ζωής περιγράφει ο Πάρης Σκαρτσολιάς τον θάνατο του πατέρα του, τονίζοντας πως πρόκειται για μία απώλεια, που δεν μπορεί να ξεπεράσει, έχει μάθει όμως με το πέρασμα των χρόνων να τη διαχειρίζεται.Ο πατέρας του ηθοποιού έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο τον 2021, με την είδηση να γίνεται τότε γνωστή με μία ανάρτηση του Πάρη Σκαρτσολιά στα social media. Τέσσερα χρόνια μετά, ο ηθοποιός παραδέχτηκε πως η απώλειά του αποτελεί μέχρι σήμερα την πιο δυσάρεστη εμπειρία, που έχει κληθεί να διαχειριστεί.
«Προς το παρόν, το πιο μεγάλο χαστούκι της ζωής ήταν ο θάνατος του πατέρα μου, είναι πληγή που δεν κλείνει. Όμως, όσο περνάει ο καιρός, το διαχειρίζεσαι, μαθαίνεις να ζεις με αυτό, προσαρμόζεσαι. Όταν έφυγε ο πατέρας μου, έπαιζα στο θέατρο. Έπαιξα κανονικά, το θέατρο λειτουργεί λυτρωτικά. Έτσι νιώθω. Από την άλλη, αν θέλεις να μιλήσουμε με την ψυχρή λογική, κανένας από τους θεατές που έχει πληρώσει εισιτήριο δεν ενδιαφέρεται για το αν σου έχει συμβεί κάτι. Κι εσύ πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου. Οπότε κάνεις την καρδιά σου πέτρα κι ανεβαίνεις στη σκηνή», είπε αρχικά ο Πάρης Σκαρτσολιάς για τον θάνατο του πατέρα του σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα «OnTime».
Το πρώτο πράγμα που έρχεται στη μνήμη του ηθοποιού, όταν σκέφτεται τον πατέρα του, ανέφερε πως είναι μία συμβουλή που του είχε δώσει αναφορικά με τις σπουδές και το επαγγελματικό του μέλλον: «Πολλά, θα εστιάσω όμως στα εξής. Το 2015 που δούλευα στο θέατρο και στην τηλεόραση δεν είχα πάει σε δραματική σχολή. Το 2014 ήμουν στη Βεάκη και την παράτησα. Στη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης μπήκα το 2016. Όμως, από το 2015 δούλευα πολύ στο θέατρο και στην τηλεόραση και είχα κλείσει και για την επόμενη σεζόν. Τότε μου είχε πει ο πατέρας μου: “Θέλεις να είσαι ηθοποιός για τα επόμενα 5 ή για τα επόμενα 50 χρόνια;”, “για τα επόμενα 50”, του απάντησα. “Ωραία, για να γίνει αυτό, στρώσου, διάβασε και πήγαινε σε δραματική σχολή”, μου είπε. Έτσι κι έκανα. Και τελικά μπορώ να σου πω τώρα, έπειτα από σχεδόν δέκα χρόνια, ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που έχω κάνει στη ζωή μου για πολλούς λόγους. Το δεύτερο είναι ότι με έμαθε να παλεύω πάντα για τους άλλους και να μην περιορίζομαι στον εαυτό μου. Ο πατέρας μου ήταν αλτρουιστής, ένας υπέροχος πατέρας και άνθρωπος με υψηλές αξίες και ιδανικά. Είχαμε πολύ δεμένη σχέση πατέρα γιου».
